Wyrachowana miłość. Prolog

Następne wpisy nie będą się pojawiały tak często, więc cieszcie się póki możecie. Czeka was lekka komedia, tak na parę rozdziałów. Będzie słodko, przesłodko, do zrzygania. 😀 Zapraszam na prolog. 🙂

~

– Po moim trupie, idioto!- krzyknęła Minako z hukiem zatrzaskując za sobą drzwi wejściowe i wzburzona pomaszerowała do pokoju gdzie obie współlokatorki oglądały telewizje.

– Domyślam się, że to była jedna z tych słynnych, nieudanych randek?- odezwała się Rei.

– Dobrze się domyślasz- mruknęła, zrzucając z nóg buty na wysokim obcasie, po czym padła ciężko na kanapę obok przyjaciółek. Usagi podała jej pudełko opróżnionych nieco lodów.

– Co za gnojek!- warknęła, wpychając w usta sporą porcję musu czekoladowego. – Naprawdę na świecie nie ma już normalnych mężczyzn?

– Co się stało?- spytała, Usagi.

– Świnia kazała mi zapłacić za kolacje, na którą zresztą sam mnie zaprosił.

– Naprawdę?- Usagi nie posiadała się ze zdumienia.

– Naprawdę. Spojrzał na rachunek i stwierdził, że nie zabrał ze sobą tyle gotówki- ciemnowłosa kobieta siedząca obok niej parsknęła śmiechem.- Chwilę później okazało się, że w ogóle nie wziął portfela- Minako oparła bose stopy na stoliku.- Dlaczego mnie się trafiają takie ochłapy? Nie tak wyobrażałam sobie przyszłego męża i ojca moich dzieci- westchnęła zrezygnowana.- Żaden się nie nadaje.

Rei najbardziej zdystansowana, najspokojniejsza z trzech przyjaciółek i nie tylko z tej racji uważana za najmądrzejszą, przyjrzała się krytycznie Minako, która miała nogi niemal sięgające szyi, figurę będącą marzeniem większości kobiet oraz wspaniałe złote włosy.

– Co prawda nie zrobiłam jeszcze doktoratu ze związków, ale jeśli mogę coś zasugerować, rzecz nie w tym, żeby tobie coś brakowało. To wina tego miasta. Tu jest tysiące młodych, wolnych, atrakcyjnych kobiet, które wręcz szarpią się o facetów.

– Może jednak lepiej byłoby, żebym przeniosła się na wieś. Podejrzewam, że tam chłopcy wprost rozpaczliwie poszukują urodziwych kobiet- ze smutkiem zauważyła, że pudełko lodów jest już całkiem puste.- Co oglądacie?- spytała, spoglądając na ekran, na którym królował właśnie koreański przystojniak.

– Film o młodym milionerze, który zakochał się w dziewczynie z poważną wadą serca.- odparła Rei.

– Moja mama zawsze powtarzała mi, że łatwiej zakochać się w bogatym facecie, niż w biednym. I coś jednak w tym musi być- odezwała się Usagi.

– Myślałam, że twój ojciec był reporterem.

– No cóż, mama była słabą uczennicą- wzruszyła ramionami.

– Zastanawiam się gdzie natknąć się na bogatego faceta. Najlepiej samotnego, przystojnego i marzącego o założeniu rodziny- blondynka raz po raz uderzała srebrną łyżeczką w czubek nosa.

– Obawiam się, że wszyscy są już zajęci- podsumowała Rei. Między kobietami zapadła cisza, którą przerwał niespodziewany okrzyk Usagi:

– W szpitalu!

Rei i Minako jak na komendę odwróciły głowy i ze zdziwieniem spojrzały na swoją współlokatorkę.

– W szpitalu?- powtórzyły chórem.

– Oczywiście. Moja… to znaczy mój szef jest lekarzem. Jest samotny i dobrze postawiony.

– Twój szef jest kobietą- Rei ze zrezygnowaniem pokręciła głową.

Minako zachichotała.

– Tak, to prawda- zmarszczyła nos, po chwili dodając:- Jednak Mamo- chan ma paru starszych od siebie przyjaciół. Żaden z nich nie jest żonaty i wprost tarzają się w pieniądzach. O ile się nie mylę kilku z nich także ukończyło medycynę…

– Starsi?- Rei uniosła pytająco lewą brew.- O ile? Dziesięć lat? Łysi, grubi i mali, prawda?

– Wcale nie- odparła Usagi.- W każdym razie ci, których poznałam są naprawdę nieźli. I są wysocy. Chcecie, żebym przyniosła ich zdjęcia?

– Ja dziękuje- burknęła czarnowłosa.- Nie jestem zainteresowana.

– Ale, ja jestem. W przyszłym roku skończę dwadzieścia pięć lat. Marzę, żeby do tego czasu zamieszkać w jakimś przyjemnym, dużym domu, być rozpieszczaną przez swojego męża i w przyszłości posyłać dzieci do prywatnych szkół. Mam po dziurki w nosie tej marnie płatnej pracy w gazecie. A wszystko ledwo wystarcza na raty za mój maleńki samochodzik. Który z nich jest najprzystojniejszy i ma najwięcej pieniędzy?

– No cóż- zastanawiała się drobna blondynka.- Chyba Kei- kun, ale on mieszka teraz w Osace. Chociaż z drugiej strony ten chirurg…

– Wystarczy, niech będzie on. W jaki sposób mogłabym go poznać?

Rei patrzyła na nią wstrząśnięta.

– Chyba nie mówisz poważnie? Przecież stan konta bankowego nie może być jedynym kryterium przy wyborze partnera na resztę życia.

– Nie może? No to powiedz mi, dlaczego?

– A gdzie miłość?- spytała Usagi.

– Uważam, że za dużą wagę przykłada się do miłości. Po za tym nie każdy może spotkać na swojej drodze przystojnego, cudownego lekarza- odpowiedziała, dosadnie akcentując ostatnie słowa.- Zresztą dla mnie pieniądze są bardzo seksowną rzeczą.

Minako spojrzała znów na ekran telewizora i przez parę minut z zaciekawieniem śledziła akcję, coś przy tym obmyślając. Wreszcie spojrzała na przyjaciółki z szelmowskim błyskiem w oku.

– Trzeba będzie dokładnie przemyśleć strategie…

– Oho, zaczyna się- mruknęła Rei.